Flexwet bedreigt ouderenzorg: 58.000 banen op de tocht

Margriet Bos · 2026-04-13

Weet je, soms voelt het alsof de zorgsector constant nieuwe uitdagingen krijgt toegespeeld. En nu is er weer zo'n moment. De nieuwe flexwet dreigt de sector duur te komen staan, en dat terwijl we juist meer handen aan het bed nodig hebben. Laat me dat even uitleggen. ActiZ, de branchevereniging voor zorg en welzijn, probeert met een amendement alsnog een uitzondering te regelen. Voor maar liefst 58.000 medewerkers in de ouderenzorg. Dat zijn geen cijfers meer, dat zijn mensen. Mensen die elke dag het verschil maken voor onze ouderen. ### Waarom deze uitzondering zo belangrijk is Angelique Schuitemaker van de ActiZ-themacommissie arbeid maakt zich grote zorgen. Haar woorden blijven me bij: “Als het verbod blijft, vrezen we hen kwijt te raken aan andere sectoren of als zzp'er.” En dat is precies het probleem. De zorg kan deze mensen niet missen. We hebben ze nodig. Elke dag, bij elke zorgvraag, bij elk gesprek, bij elke hand die vastgehouden moet worden. Stel je even voor wat er gebeurt als we deze professionals verliezen: - Minder beschikbare zorgverleners voor kwetsbare ouderen - Langere wachtlijsten voor essentiele zorg - Meer druk op de collega's die blijven - Hogere kosten voor zorginstellingen Het zijn geen mooie vooruitzichten, dat geef ik toe.  ### De menselijke kant van de cijfers 58.000 medewerkers. Dat klinkt abstract, toch? Maar achter elk getal zit een verhaal. Een verpleegkundige die al twintig jaar met liefde voor ouderen zorgt. Een helpende hand die net haar diploma heeft gehaald. Een verzorgende die elke dag met de fiets naar werk gaat, wat het weer ook doet. Deze mensen kiezen niet voor de zorg vanwege het geld. Laten we eerlijk zijn - de salarissen zijn niet slecht, maar je wordt er ook niet rijk van. Ze kiezen voor de zorg omdat het roeping is. Omdat ze iets willen betekenen voor anderen. Maar zelfs de grootste roeping heeft zijn grenzen. Als de voorwaarden te zwaar worden, als de regels te ingewikkeld, als de toekomst te onzeker... dan kijken mensen toch naar andere opties. ### Wat betekent dit voor de kwaliteit van zorg? Hier wordt het echt spannend. Want minder personeel betekent automatisch minder aandacht per cliënt. Minder tijd voor dat extra gesprekje. Minder mogelijkheden om echt te luisteren naar wat iemand nodig heeft. De zorg draait niet alleen om medische handelingen. Het gaat om aandacht. Om menselijkheid. Om dat gevoel dat je gezien wordt, dat je ertoe doet. En dat kost nu eenmaal tijd. Tijd die we dreigen kwijt te raken als deze medewerkers vertrekken. Ik sprak laatst met een zorgmanager die me vertelde: “We meten alles tegenwoordig. Aantal wasbeurten, aantal medicatierondes, aantal bewonersgesprekken. Maar hoe meet je aandacht? Hoe meet je menselijkheid?” ### De weg vooruit Dus wat nu? ActiZ zet in op dat amendement, op die uitzondering. Het is een poging om het tij te keren. Om te zeggen: deze sector is anders. Deze mensen zijn nodig. Deze zorg kunnen we niet op dezelfde manier benaderen als een productiebedrijf. Want dat is het hem juist. Zorg is geen product dat je efficiënter kunt maken door regels aan te scherpen. Zorg is een proces van mens tot mens. Een proces dat ruimte nodig heeft. Ruimte voor aandacht, voor flexibiliteit, voor maatwerk. De komende tijd wordt cruciaal. Wordt er geluisterd naar de zorgen van de sector? Wordt er begrip getoond voor de unieke positie van de ouderenzorg? Of gaan we verder op de ingeslagen weg, met alle gevolgen van dien? Eén ding is zeker: 58.000 medewerkers wachten niet geduldig af. Zij maken elke dag keuzes. Keuzes over waar ze werken, hoe ze werken, en of ze blijven werken. Laten we hopen dat we die keuzes makkelijker kunnen maken. Voor hen, en voor alle ouderen die op hun zorg rekenen.