Hoe een echtpaar zonder zorgachtergrond dementiezorg radicaal veranderde

Margriet Bos · 2026-08-31

Het is een verhaal dat je niet vaak hoort. Een echtpaar zonder enige achtergrond in de zorg, dat besluit een verzorgingshuis te beginnen voor mensen met dementie. Het klinkt bijna onmogelijk, toch? Maar in het kleinschalige De Eemhorst gebeurt iets bijzonders. Hier bloeien mensen met dementie op. Echt waar. Ik sprak laatst met een dochter van een bewoner. Ze vertelde me dat haar moeder, die thuis steeds meer terugtrok, hier weer begon te lachen. Gewoon, omdat ze zich gehoord voelde. Dat is de kern van De Eemhorst. ### Wat maakt hun aanpak zo eigenzinnig? Het begint met een simpele, maar radicale gedachte: het draait niet om ziekte, maar om mens-zijn. Het echtpaar achter De Eemhorst kwam oorspronkelijk niet uit de zorg. Ze hadden geen last van vastgeroeste protocollen of 'zo doen we dat hier al jaren'. In plaats daarvan keken ze met frisse blik. - Ze schaften de traditionele zorgplanning af voor meer spontaniteit - Elke bewoner heeft een eigen, persoonlijk ritme dat leidend is - Familieleden worden niet als bezoek gezien, maar als mede-bewoners van de gemeenschap - Er zijn geen vaste eet- of bedtijden, tenzij de bewoner dat zelf wil Dat klinkt misschien als chaos, maar het tegendeel is waar. Het creëert rust. Echte rust, omdat er ruimte is voor wie mensen nog zijn, niet voor wat ze zijn kwijtgeraakt. ### De financiering die bij de filosofie past Zo'n ambitieus project vraagt om financiering die bij de visie past. Triodos Bank zag de potentie en financierde dit zorgproject. Niet omdat de cijfers perfect waren, maar omdat de menselijke maat centraal stond. Dat zegt veel, vind je niet? Ik herinner me een uitspraak van een van de oprichters: "We wilden geen instelling bouwen, maar een thuis. En een thuis heeft regels, maar vooral ook uitzonderingen." ### Waarom deze aanpak wél werkt Het geheim? Ze kijken naar mogelijkheden in plaats van beperkingen. Een bewoner die graag kookte, helpt nu in de keuken. Iemand die van tuinieren hield, verzorgt een stukje van de tuin. Het gaat om waardigheid behouden. En het werkt. Bewoners ervaren minder angst en onrust. Familieleden voelen zich onderdeel van de oplossing in plaats van machteloze toeschouwers. De medewerkers? Die werken er niet omdat het moet, maar omdat ze geloven in deze aanpak. Het mooie is: dit is geen onbereikbaar ideaal. De principes zijn toe te passen. Kleinschaligheid. Persoonlijke aandacht. Flexibiliteit. Het vraagt lef om bestaande systemen los te laten, maar de resultaten zijn er naar. ### Voor wie is dit relevant? Niet alleen voor families met een naaste met dementie. Het zet je aan het denken over hoe we zorg inrichten. Over wat echt belangrijk is als je kwetsbaar wordt. Het gaat verder dan dementie - het gaat over hoe we als samenleving omgaan met afhankelijkheid. De Eemhorst bewijst dat het anders kan. Dat kwaliteit van leven mogelijk blijft, zelfs bij ingrijpende diagnoses. Het vraagt alleen om een andere bril. Een bril die niet ziet wat er mist, maar wat er nog wél is. En dat, dat is zorg die voelt als thuis. Niet omdat het gebouw eruit ziet als een huis, maar omdat de bewoners er mogen zijn zoals ze zijn. Met al hun eigenaardigheden, herinneringen en behoeften. Zonder oordeel, met oneindig veel geduld. Misschien is dat wel de grootste les: soms heb je mensen van buiten de sector nodig om binnen de sector echt te vernieuwen. Omdat ze de vraag 'waarom?' blijven stellen. Waarom moet het zo? Waarom kan het niet anders? En vooral: wat heeft deze mens nú nodig? Dat zijn vragen die in De Eemhorst elke dag opnieuw worden gesteld. En dat maakt het verschil.