Deze DICA-kwaliteitsregistraties staan op het spel - en waarom dat iedereen aangaat

Margriet Bos · 2026-08-24

Stel je voor: vijf cruciale kwaliteitsregistraties voor de Nederlandse gezondheidszorg verdwijnen gewoon. Poef. Weg. Het klinkt als een nachtmerrie, maar volgens Bente Jorritsma, vicevoorzitter van DICA/IKNL, is het een reëel risico waar we nú over moeten praten. Haar waarschuwing is helder: "Voorkom onomkeerbare schade bij toetsing kwaliteitsregistraties." Dat is geen loze kreet. Het is een oproep tot actie, omdat transparantie in de zorg niet zomaar uit de lucht komt vallen. Het wordt opgebouwd, dag in dag uit, door goede registratie. ### Wat betekent het als deze registraties verdwijnen? Laten we even duidelijk zijn. Dit gaat niet over administratieve rompslomp. Het gaat over de ruggengraat van kwaliteitsverbetering in ziekenhuizen en zorginstellingen. Zonder betrouwbare data weten we niet wat werkt, wat beter kan, en waar we moeten bijsturen. Het is alsof je een reis gaat maken zonder kaart of kompas. Jorritsma benadrukt dat de schade onomkeerbaar kan zijn. Dat betekent: eenmaal verloren kennis en inzicht krijg je niet zomaar terug. De gevolgen raken iedereen: - Patiënten krijgen mogelijk niet de meest optimale zorg - Zorgprofessionals missen essentiële feedback voor verbetering - Zorginstellingen kunnen hun prestaties niet goed monitoren - De hele sector verliest een stukje transparantie en verantwoording ### Waarom staan deze vijf registraties onder druk? Daar zit 'm vaak de kneep. Soms is het een kwestie van financiering, soms van prioriteiten stellen binnen organisaties. Maar vaak genoeg speelt er ook gewoon vermoeidheid mee. Het bijhouden van goede registraties vraagt tijd, toewijding en middelen. En als de druk toeneemt, kan het voelen als 'nog een extra taak'. "Transparantie komt niet uit de lucht vallen," zegt Jorritsma. Ze heeft gelijk. Het is keihard werken. Het vraagt om een cultuur waarin data serieus wordt genomen, niet als last maar als kans. Als gereedschap om beter te worden. ### Wat kunnen we hier nu concreet aan doen? Het begint met erkennen dat dit probleem bestaat. Vervolgens moeten we het gesprek voeren over het belang. Niet in abstracte termen, maar heel concreet: - Welke beslissingen worden nu wél goed genomen dankzij deze data? - Wat verliezen we precies als deze informatie er niet meer is? - Wie heeft er baat bij behoud, en wie kan helpen dat te realiseren? Het is tijd voor een gezamenlijke inspanning. Van bestuurders tot zorgverleners, van patiëntenvertegenwoordigers tot beleidsmakers. Iedereen heeft belang bij een zorgsector die leert van zijn eigen prestaties. Jorritsma's boodschap is eigenlijk een wake-up call. Ze zegt: kijk niet weg. Onderken het risico voordat het te laat is. Want als deze registraties eenmaal verdwenen zijn, duurt het jaren om ze weer op te bouwen. En in die jaren lopen we kwaliteit en inzicht mis waar we later spijt van krijgen. Laten we daarom het gesprek aangaan. Vraag in je eigen organisatie: hoe staan onze kwaliteitsregistraties ervoor? Wat hebben we nodig om ze duurzaam te houden? En vooral: wat levert het ons op om ze goed te doen? Want uiteindelijk draait het hier om één ding: betere zorg voor iedereen. En dat begint met weten wat je doet, en hoe je het kunt verbeteren. Daar kunnen we niet zonder.