Concentratie van ziekenhuiszorg: wat veldpartijen nu écht vinden

Margriet Bos · 2026-10-16

Het Zorginstituut vroeg veldpartijen naar hun mening over de concentratie en spreiding van ziekenhuiszorg. De reacties liegen er niet om. Er is veel kritiek, vooral op het idee om eenvoudige zorg te spreiden terwijl hoogcomplexe zorg juist wordt geconcentreerd. Dat roept een interessante vraag op: hoe houden we de zorg toegankelijk én van hoge kwaliteit? ### Waar gaat het debat eigenlijk over? Aan de ene kant wil het Zorginstituut hoogcomplexe zorg concentreren. Dat betekent: complexe operaties en behandelingen alleen nog uitvoeren in ziekenhuizen die er echt goed in zijn. Logisch, want oefening baart kunst. Hoe vaker een team een ingewikkelde ingreep doet, hoe beter de uitkomsten. Aan de andere kant is er het idee van spreiding van eenvoudige zorg. Die zou juist dicht bij huis moeten blijven, zodat mensen niet onnodig ver hoeven te reizen. Klinkt redelijk, toch? Toch zijn veldpartijen daar zeer kritisch over. ### Waarom de kritiek zo fel is De kritiek komt niet uit de lucht vallen. Veldpartijen wijzen erop dat spreiding van eenvoudige zorg niet automatisch betekent dat de kwaliteit op peil blijft. Als je simpele zorg over te veel locaties verdeelt, loop je het risico dat de expertise versnipperd raakt. Een paar punten die steeds terugkomen: - Concentratie van complexe zorg werkt, daar is brede steun voor - Spreiding van eenvoudige zorg voelt voor velen als een stap terug - Kwaliteit en veiligheid mogen nooit ondergeschikt worden aan bereikbaarheid - De patiënt moet centraal staan, niet de organisatie Het is een lastige balans. Want niemand wil dat een oudere patiënt uren moet reizen voor een simpele ingreep. Maar niemand wil ook dat de kwaliteit van die ingreep achteruitgaat. > "Concentratie moet door, maar dan zonder de spreiding van eenvoudige zorg als vanzelfsprekend mee te nemen." Dat is in feite de kern van wat de veldpartijen zeggen. ### Wat betekent dit voor jou als professional? Als je werkt met senioren of in de persoonsalarmering, dan raakt dit je direct. Want ziekenhuiszorg is vaak het sluitstuk van een heel zorgtraject. Als een cliënt voor een simpele ingreep naar een ander ziekenhuis moet, heeft dat invloed op de planning en op de veiligheid thuis. Misschien herken je het: een oudere mevrouw die alleen woont en een persoonlijk alarm heeft. Ze moet voor een kleine ingreep naar een ziekenhuis verder weg. Dat betekent extra reistijd, extra onzekerheid en extra risico's. Juist dan is het fijn als de zorg dichtbij geregeld is. En als dat niet kan, is een betrouwbaar alarmsysteem een geruststellende gedachte. ### De kern van de discussie Het Zorginstituut heeft een belangrijke vraag op tafel gelegd. De veldpartijen zijn duidelijk: concentratie van hoogcomplexe zorg moet doorgaan. Maar de spreiding van eenvoudige zorg is geen vanzelfsprekend onderdeel van dat verhaal. Wat er nu gebeurt, is dat er gezocht wordt naar een goede middenweg. Eén waarbij kwaliteit vooropstaat, maar waarbij we ook oog houden voor de mens achter de patiënt. Want uiteindelijk gaat het daarom: goede zorg, dichtbij waar het kan, en gespecialiseerd waar het moet. De komende tijd zal blijken welke kant het opgaat. Duidelijk is in ieder geval dat er nog flink wat gesprekken nodig zijn voordat hier een knoop over wordt doorgehakt.