Hoe commerciële zorgaanbieders het personeelstekort lijken te overwinnen

Margriet Bos · 2026-08-26

Je hoort het overal: verpleeghuizen hebben een groot probleem. Er is een tekort aan handen, aan expertise, aan mensen die de zorg willen dragen. Het is een zorgwekkend beeld, dat van lange wachtlijsten en overwerkte medewerkers. Maar tegelijkertijd zie je iets interessants gebeuren. Steeds meer verpleeghuizen zetten commerciële dienstverleners in. Zij leveren betaalde mantelzorgers en specialisten ouderengeneeskunde, precies waar de behoefte het grootst is. Het lijkt een logische oplossing voor een complex probleem. Als je intern niet genoeg mensen kunt vinden, ga je extern kijken. Maar wat gebeurt er dan aan de andere kant van dat verhaal? Bij die commerciële dienstverleners zelf? ### De verrassende instroom bij commerciële aanbieders Hier ontstaat een opvallend contrast. Waar traditionele zorginstellingen kampen met lege plekken, melden zich bij commerciële dienstverleners juist zoveel mensen aan. We hebben het over Saars, caregivers, maatjes en Miesen – verschillende rollen, maar allemaal met dezelfde drive: zorg verlenen waar dat nodig is. Het is zo'n sterke instroom dat sommige commerciële bureaus zelfs een personeelsstop hebben moeten instellen. Ze kunnen simpelweg niet alle geïnteresseerden plaatsen. Dat roept vragen op. Waarom kiezen deze zorgprofessionals voor deze weg? Wat maakt werken via een commercieel bureau aantrekkelijker dan een vaste aanstelling? - Flexibiliteit in dienstverband en werktijden - De mogelijkheid om tussen verschillende zorginstellingen te werken - Vaak betere uurvergoedingen dan in vaste dienst - Meer regie over eigen werkzaamheden en planning Misschien zit hier wel een belangrijke les voor de hele sector. Het gaat niet per se om een tekort aan mensen die zorg willen verlenen. Het gaat om een mismatch tussen wat zorgprofessionals zoeken en wat traditionele instellingen bieden. ### De praktijkervaringen van mantelzorgers Een mantelzorger vertelde me onlangs: "Via het bureau kan ik zelf bepalen wanneer en waar ik werk. Als ik een paar dagen nodig heb voor mijn familie, regel ik dat gewoon. In loondienst was dat veel moeilijker." Deze autonomie blijkt voor veel mensen een doorslaggevende factor. Voor verpleeghuizen brengt deze ontwikkeling zowel kansen als uitdagingen. Aan de ene kant kunnen ze acute personeelstekorten opvullen. Aan de andere kant werken ze met mensen die niet per se de instellingscultuur kennen, en die mogelijk weer verder gaan naar een volgende opdracht. Het vraagt om een andere manier van aansturen, van begeleiden, van integreren in teams. Maar de voordelen zijn duidelijk. Specialistische kennis komt beschikbaar precies wanneer die nodig is. En de kosten zijn vaak transparant en per uur of project af te rekenen. ### De toekomst van zorgpersoneel Zoals een directeur van een verpleeghuis me zei: "We kunnen niet blijven doen wat we altijd deden. De wereld verandert, de arbeidsmarkt verandert, en de zorg moet mee veranderen." De opkomst van commerciële dienstverleners is een symptoom van die verandering. Het is geen perfecte oplossing, dat begrijpen we allemaal. Maar het is wel een oplossing die op dit moment werkt. Die ervoor zorgt dat bewoners de zorg krijgen die ze nodig hebben. Dat families rust vinden omdat hun dierbaren in goede handen zijn. De komende jaren zullen moeten uitwijzen of dit een tijdelijke trend is of een structurele verschuiving in hoe we zorg organiseren. Eén ding is zeker: de behoefte aan kwalitatieve, persoonlijke zorg voor ouderen blijft alleen maar groeien. En iedereen die daaraan wil bijdragen – of dat nu via een commercieel bureau of in vaste dienst is – is meer dan welkom. Want uiteindelijk draait het niet om het organisatiemodel. Het draait om de mens achter de zorg. Om het verschil dat één persoon kan maken in het leven van een ander. En of dat nu als Saar, caregiver, maatje of Mies gebeurt – dat maakt eigenlijk helemaal niet uit.