Bestuurder slaapt in verpleeghuis: 'Dit moet iedereen doen'

Margriet Bos · 2026-07-09

Stel je voor: je bent bestuurder van een zorgorganisatie en je denkt te weten hoe het er in de praktijk aan toegaat. Maar weet je het echt? Gitta Hoeks, bestuurder van Sint Jacob, besloot het antwoord te zoeken door zelf een nacht in een van de verpleeghuizen te logeren. Geen rode loper, maar dezelfde bejegening als alle andere bewoners. Na deze ervaring deelt ze haar inzichten. En die zijn confronterend. ### Waarom een bestuurder gaat logeren Het idee klinkt simpel: een nacht meemaken wat bewoners dagelijks ervaren. Maar de impact is groot. Hoeks wilde niet alleen cijfers en rapporten zien, maar voelen hoe het is om afhankelijk te zijn van zorg. "Ik begrijp nu waarom Teun Toebes een jaar in het verpleeghuis woonde," zegt ze. Door zelf te ervaren hoe het is om te wachten op hulp, merkte ze dingen op die anders onzichtbaar blijven. - De lange momenten van stilte tussen zorgmomenten - Het gevoel van onzekerheid wanneer er niemand in de buurt is - De kleine gebaren die het verschil maken, zoals een glimlach of een geruststellende hand Deze ervaring leerde haar dat zorg niet alleen over protocollen gaat, maar over echte connectie. ### Wat Hoeks ontdekte tijdens de overnachting Tijdens haar verblijf viel het haar op dat de nachten lang kunnen zijn voor bewoners. Zelfs met goede zorg voelt eenzaamheid soms zwaar. Hoeks: "Ik lag wakker en dacht: wat als ik nu geen knop heb om hulp te roepen?" Dat besef is cruciaal. Voor senioren die thuis wonen, is een persoonlijk alarm vaak de enige manier om veiligheid te garanderen. Maar in een verpleeghuis is die zekerheid er niet altijd. Ze zag ook hoe medewerkers hun best doen, maar dat tijd tekort is. Een praatje van vijf minuten kan het verschil maken, maar structureel lukt dat niet. Dit benadrukt het belang van technologie die bewoners zelfredzamer maakt, zoals alarmen die direct contact leggen met zorgpersoneel. ### De balans na de logeerpartij Na de nacht trok Hoeks lessen die ze meeneemt naar haar beleid. Ze pleit voor meer empathie in de zorg. "Het draait niet om protocollen, maar om menselijkheid," zegt ze. Dit sluit aan bij een bredere trend: zorginstellingen die inzetten op persoonsgerichte zorg. Voorbeelden zijn het gebruik van domotica en sensoren die vallen detecteren, zonder dat bewoners zich bekeken voelen. Haar advies aan andere bestuurders? "Doe dit zelf. Het verandert je kijk op zorg." De boodschap is helder: wie leiding geeft, moet weten wat er speelt op de werkvloer. En dat begint met luisteren naar de mensen die er wonen en werken. ### Wat betekent dit voor senioren en hun naasten? Als je een naaste hebt in een verpleeghuis, weet dan dat kleine aanpassingen veel kunnen doen. Vraag naar de ervaringen van je familielid. Zijn er momenten van onzekerheid? Overweeg dan een persoonlijk alarmsysteem dat ook in een instelling werkt. Veel systemen zijn draadloos en kunnen overal worden gebruikt, van de kamer tot de tuin. Daarnaast is het goed om te weten dat zorginstellingen steeds vaker investeren in technologie. Denk aan valdetectie via slimme vloeren of armbanden die vitale waarden meten. Deze innovaties helpen niet alleen bewoners, maar ontlasten ook het personeel. ### Conclusie: een wake-up call voor de zorg Het verhaal van Gitta Hoeks is een reminder dat zorg meer is dan een systeem. Het gaat om mensen die zich veilig en gezien willen voelen. Of je nu thuis woont of in een verpleeghuis, dat recht heb je. Door zelf te ervaren wat bewoners meemaken, kunnen bestuurders betere keuzes maken. En voor ons allemaal is het een oproep om stil te staan bij de kleine dingen die het leven draaglijker maken. Heb je vragen over hoe een persoonlijk alarm kan helpen? Deel je ervaringen of neem contact op met een specialist. Samen maken we de zorg veiliger en menselijker.