Bestuurder Gitta Hoeks overnacht in verpleeghuis: 'Dit moet je zelf ervaren'

Margriet Bos · 2026-07-09

Stel je voor: je werkt al jaren in de zorg, maar heb je ooit echt gevoeld hoe het is om bewoner te zijn? Gitta Hoeks, bestuurder van Sint Jacob, besloot dat het tijd was voor een reality check. Geen rode loper, maar dezelfde bejegening als alle andere verpleeghuisbewoners. Met die insteek ging ze logeren in haar eigen organisatie. Na een nacht in het verpleeghuis deelt ze haar inzichten. En die zijn rauw, eerlijk en confronterend. ### Waarom een bestuurder de nacht doorbrengt in een verpleeghuis Het klinkt misschien als een stunt, maar voor Hoeks was het een serieuze missie. Ze wilde niet alleen achter een bureau beslissen over zorg, maar ook voelen wat bewoners dagelijks meemaken. 'Ik begrijp nu waarom Teun Toebes een jaar in het verpleeghuis woonde', zegt ze. Toebes, een jonge zorgvernieuwer, liet zien dat je pas echt begrijpt wat er speelt als je er middenin zit. Hoeks wilde datzelfde inzicht, maar dan in 24 uur. Tijdens haar overnachting ontdekte ze dingen die ze nooit had verwacht. Kleine details, zoals de hoogte van het bed of het geluid van de gang ’s nachts, maakten een groot verschil. Het draait niet om grote veranderingen, maar om de dagelijkse ervaring van bewoners. ### Wat je leert van een nacht in het verpleeghuis Hoeks merkte dat de zorg goed is, maar dat er ruimte is voor verbetering. Ze noemt een paar punten die haar opvielen: - De nacht is eenzaam. Bewoners hebben weinig contact, en dat kan beangstigend zijn. - Kleine aanpassingen, zoals een beter nachtlampje, kunnen het verschil maken. - Het gevoel van regie verliezen is zwaarder dan ze dacht. Zelfs simpele keuzes, zoals wanneer je naar bed gaat, worden je uit handen genomen. Deze ervaring heeft haar blik verbreed. Ze ziet nu hoe belangrijk het is om naar bewoners te luisteren, niet alleen naar protocollen. ### Waarom dit verhaal belangrijk is voor senioren en hun naasten Voor ouderen die zelf in een verpleeghuis wonen of overwegen om te verhuizen, biedt dit verhaal hoop. Het laat zien dat bestuurders bereid zijn om hun wereld te begrijpen. Maar het is ook een oproep aan iedereen: blijf kritisch. Vraag aan je naaste hoe het echt gaat, en wees niet bang om verbeteringen voor te stellen. Hoeks’ initiatief is een voorbeeld voor andere zorginstellingen. Het bewijst dat je niet jaren hoeft te wachten om verandering te zien. Soms is een nacht genoeg om het verschil te maken. ### De balans na een overnachting Na haar logeerpartij is Hoeks vastberaden. Ze wil dat Sint Jacob meer doet met de feedback van bewoners. 'We moeten niet alleen praten over persoonsgerichte zorg, maar het ook echt doen', zegt ze. Haar advies aan andere bestuurders: 'Dit moet je eigenlijk een week doen, niet één nacht. Pas dan begrijp je het echt.' Het is een krachtige boodschap voor de hele sector. Zorg is geen theorie, het is een dagelijkse praktijk. En wie beter wil zorgen, moet eerst leren luisteren. ### Wat kunnen we hiervan leren? Dit verhaal gaat niet over Gitta Hoeks, maar over ons allemaal. Of je nu een zorgprofessional bent, een familielid van een oudere, of zelf ouder wordt. Het herinnert ons eraan dat empathie begint met ervaring. Dus de volgende keer dat je een verpleeghuis bezoekt, vraag jezelf af: hoe zou het zijn om hier te wonen? En wat kan ik doen om het beter te maken? Hoeks heeft bewezen dat één nacht genoeg kan zijn om je perspectief te veranderen. Laten we haar voorbeeld volgen, niet door te logeren, maar door beter te luisteren.